ਤਰਨਦੀਪ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਕਵਿਤਾਵਾਂ

ਟਾਕਰਾ ਕਰਨਾ ਨਾਅਰਿਆਂ ਦਾ
ਤੇ ਭਰਦੀ ਹੈ ਜਜ਼ਬਾ
ਲੜਨ ਦਾ ਸਦਾ ਖਿੜੇ ਮੱਥੇ………

(2)
ਤੇਰੇ ਨਾਲ
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਤੁਲਣਾ
ਕਰਨ ਲਗਦਾ ਹਾਂ ,

ਤਾਂ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕਿੰਨੇ ਕੋਮਲ ਹੋ,
ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਹਰ ਦੇ ਚਿਹਰੇ
ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਅਭਾਵ ,
ਥਕਾਵਟ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੇਖ ਲਵੇ

ਤਾਂ ਓਹ ਉਤਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ,
ਕਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਵੇ
ਤਾਂ , ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ,
ਧੀ ਦੀ ਮਾਂ ,
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ
ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਣ ਨੂੰ
ਜੀ ਕਰ ਆਉਂਦਾ

ਨਾਲ ਹੀ ਸਵਾਲ ਵੀ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ …???
ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਉਜਾੜਨ ਦੇ ,
ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁੱਖੀ ਮਾਰਨ ਦੇ
ਇਹ ਸਵਾਲ ਸੁਪਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ,
ਸਨਮੁਖ ਹੁੰਦੇ ਨੇ ,
ਤੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਿਉਂਣ
ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ ….

ਆਖਿਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ
ਤੁਲਣਾ ਹੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ
ਮੇਰੀਏ ਧੀਏ ,,,,,
ਲੜਨਾ ਤੈਨੂੰ ਪਵੇਗਾ
ਅੱਜ ਨਾਲ ਹੀ ਨਹੀਂ
ਕੱਲ੍ਹ ਨਾਲ ਵੀ

(3)

ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ….???
ਸਫਰਾਂ ਤੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਾਂ,
ਸਫ਼ਰ ਰੋਟੀ ਦਾ ,

ਸੁਪਨੇ ਨਿੱਕੀ ਜੇਹੀ, ਧੀ ਦੇ ,
ਜੋ ਅਜੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਸਾਹ
ਲੈ ਰਹੀ ਹੈ ,
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ ,

ਸੰਸਾਰ ਦੀ ,
ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ,
ਇਸੇ ਲਈ ਸਫ਼ਰ ਵੜੇ ਤੇਜ਼ ਕੀਤੇ ਨੇ ਮੈਂ
ਉਸ ਲਈ ਜਿਸ ਦਾ ਮੈਂ ਬਾਪ ਹੋਵਾਂਗਾ
ਮੇਰਾ ਬਾਪ ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਨੂ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ,
ਨਾਲੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ???

ਤੂੰ ਕਿੰਨਾ ਬਦਲ ਗਿਆ ਹੈ ,,,
ਹਾਂ ਮੈਂ ਬਦਲ ਗਿਆ ਹਾਂ ਪਾਪਾ
ਕਿਓਂ ਜੋ ਹੁਣ
ਮੈਂ ਵੀ ਤੂੰ ਹੋਵਾਂਗਾ ,,
ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਹੀਂ ,
ਆਪਣੀ ਨਿੱਕੀ ਮਾਸੂਮ ਲਈ,,
ਤੁਰਾਂਗਾ ,
ਸੁਪਨੇ ਦੇਖਾਂਗਾ ,
ਮੈਂ ਤਾਂ ਹੁਣ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਹਾਂ…