ਟੁੱਟੇ ਉਹ ਸੁਪਨੇ ਭਗਤ ਸਿੰਹਾਂ ਵੇਖੇ ਸਨ ਤੂੰ ਜਿਹੜੇ ਵੇ
ਦੇਸ਼ ਮੇਰੇ ਦੇ ਕਾਮੇ ਨੂੰ ਹੁਣ ਮੁੱਲ ਨਹੀਓਂ ਮਿਲਦਾ
ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਫਿਕਰ ਉਹਨੂੰ ਰੋਟੀ, ਪਾਣੀ, ਬਿੱਲ ਦਾ
ਸੋਂ ਜਾਂਦਾ ਰਾਤੀ ਖਾਲੀ ਭੁੱਖਾ ਪੇਟ ਬੰਨ੍ਹਕੇ
ਇਛਾਵਾਂ ਦੇ ਘੜੇ ਨੂੰ ਹੈ ਮਨ ਵਿੱਚ ਭੰਨ੍ਹਕੇ
ਮਿਹਨਤ ਦਾ ਮੁੱਲ ਲੈਣ ਲਈ ਜੋ ਮਾਰੇ ਨਿੱਤ ਗੇੜੇ ਵੇ
ਮਘਦਾ ਨਹੀਂ ਸੂਰਜ ਹੁਣ . . .
ਕਰੇ ਉਹ ਕਮਾਈ ਸਦਾ ਤਨ ਤੋੜ ਕੇ
ਵੇਖ ਦਾ ਨ੍ਹੀਂ ਪਿੱਛੇ ਫਿਰ ਮੁੱਖ ਮੋੜ ਕੇ
ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੀਝ ਸਦਾ ਭੁੱਖ ਮਿਟਾਉਣ ਦੀ
ਕਰਦਾ ਹੈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਜ਼ੇ ਦਾ ਘਰ ਢਾਉਣ ਦੀ
ਵੇਖ ਕੇ ਬੇਵੱਸ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਖੜ੍ਹੇ ਕੋਈ ਨੇੜੇ ਵੇ
ਮਘਦਾ ਨਹੀਂ ਸੂਰਜ ਹੁਣ . . .
ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸਾਡਾ ਸਮਾਜ ਹੁੰਦਾ ਹਾ ਰਿਹਾ
ਗ਼ਰੀਬ ਹੀ ਕਿਉਂ ਹੋਰ ਗ਼ਰੀਬ ਹੁੰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ
ਤੇਰੇ ਵੇਖੇ ਸੁਪਨੇ ਇੱਥੇ ਟੁੱਟ ਰਹੇ ਨੇ
ਲੀਡਰ ਤੇ ਚੋਰ ਸਦਾ ਇੱਕ ਜੁੱਟ ਰਹੇ ਨੇ
ਗ਼ਰੀਬਾਂ ਦੇ ਨੇ ਘੜ੍ਹੇ, ਇਗੁਨ੍ਹਾਂ ਲੇਲ ਮਾਰ ਤੋੜੇ ਵੇ
ਮਘਦਾ ਨਹੀਂ ਸੂਰਜ ਹੁਣ . . .
ਵੇਖਿਆਂ ਨਹੀਂ ਮੁੱਖ ਹੁਣ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਤੇਰਾ ਵੇ
ਆ ਕੇ ਕੋਈ ਲਹਿਰ ਚਲਾ ਜਾ ਮੇਰੇ ਸਾਥੀਆ
ਗ਼ਰੀਬਾਂ ਦੇ ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਅੱਗ ਪਾ ਜਾ ਮੇਰੇ ਸਾਥੀਆ
ਤੱਕਦੇ ਨੇ ਅੱਡੀਆਂ ਚੁੱਕ-ਚੁੱਕ ਰਾਹ ਤੇਰਾ ਜਿਹੜੇ ਵੇ
ਮਘਦਾ ਨਹੀਂ ਸੂਰਜ ਹੁਣ . . .
ਪੜ੍ਹਨੇ ਨ੍ਹੀਂ ਜਾਂਦੇ ਹੁਣ ਨਿੱਕੇ-ਨਿੱਕੇ ਬਾਲ ਵੇ
ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕੇਵਲ ਰੋਟੀ ਦਾ ਸਵਾਲ ਵੇ
ਚੁੱਕਦੇ ਕਬਾੜ ਨਿੱਤ ਬਰ ਲੈਂਦੇ ਥੈਲੇ ਨੂੰ
ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ਏ ਅੰਧਕਾਰ ਫੈਲੇ ਨੂੰ
ਚੰਨ ਜਦੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੈ ਰੋਟੀ ਲੱਗਦਾ
ਚੰਨ ਵਿੱਚੋਂ ਰੋਟੀ ਵਾਲੇ ਦਾਗ਼ ਲੱਭਦਾ
ਢਿੱਡੋਂ ਭੁੱਖਾ ਰਹੇ ‘ਸੰਦੀਪ’ ਕਦੀ ਮੰਗਦਾ ਨ੍ਹੀਂ ਪੇੜੇ ਵੇ
ਮਘਦਾ ਨਹੀਂ ਸੂਰਜ ਹੁਣ ਕੰਮੀਆਂ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਵੇ
ਟੁੱਟੇ ਉਹ ਸੁਪਨੇ ਭਗਤ ਸਿੰਹਾਂ ਵੇਖੇ ਸਨ ਤੂੰ ਜਿਹੜੇ ਵੇ
