ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ ਦੀਆਂ ਦੋ ਰਚਨਾਵਾਂ

ਰਾਤ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ,
ਕਹਿੰਦਾ ਸੋਚ ਤੂੰ ਗਹਿਰਾ,
ਹੁਣ ਤੱਕ ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਸੀ,
ਚਾਨਣ ਤਾਂ ਲੁਕਿਆ ਪਿੱਠ ਪਿੱਛੇ ਸੀ,
ਅੱਖਾਂ ਅੰਧੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈਆ,
ਪਤਾ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਬਹਿ ਕੇ ਰੋਈਆ,
ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂੰਜਣਾ ਕੀਹਨੇ ਸੀ,
ਓਹ ਵੀ ਤਾਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸੀ,
ਹੁਣ ਜ਼ਿੱਦ ਬੁਰੀ ਤੂੰ ਛੱਡ ਦੇ,
ਅਰਮਾਨ ਦਿਲ ਦੇ ਦਫ਼ਨ ਤੂੰ ਕਰਦੇ,
ਮੰਜ਼ਿਲ ਤੂੰ ਮਿੱਥੀ ਓ ਨਹੀਂ ਸੀ,
ਮੰਜ਼ਿਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਕਿਵੇ ਸੀ,
ਕਿਵੇਂ ਢਾਹਾਂ ਖਿਆਲਾਂ ਦੇ ਪਰਬਤ,
ਸਮਝਾਵਾਂ ਕਰੂ ਪਾਗਲ ਆਹ ਹਰਕਤ,
ਰਾਤ ਯਾਦਾਂ ਦੀ ਮੁੱਕਦੀ ਓ ਨਹੀਂ ਸੀ,
ਦਿਨ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਚੜਿਆ ਈ ਨਹੀਂ ਸੀ !