ਸੁਪਨਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੋ ਲੋਕੋ – ਜਸਮੇਰ ਸਿੰਘ ਲਾਲ

ਫਿਰ ਕੋਈ ਸੁਪਨਾ ,
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਅੱਖ ’ਚੋਂ,
ਬਣ ਅੰਗਿਆਰਾ ਬਲਿਆ ਵੇ !
ਬਣ ਅੰਗਿਆਰਾ ਠਰਿਆ  ਵੇ !

ਫਿਰ ਕੋਈ ਬੱਚਾ
ਬਿਨਾਂ ਇਲਾਜੋਂ,
ਪਾਲੇ ਦੁੱਖੋਂ ,
ਠੁਰ ਠੁਰ ਕਰਦਾ ,
ਪਿਓ ਦੇ ਮੋਢੇ ,
ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦੀ,
ਢਿੱਡੋਂ ਖਾਲੀ,
ਭੁੱਖਣ ਭਾਣਾਂ,
ਬਾਹਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ , ਮਰਿਆ ਵੇ !

ਮਾਰ ਦੁਹੱਥੜਾ ,
ਲੇਰ ਮਾਰ ਕੇ ,
ਮਾਂ ਜੋ ਪਿੱਟੀ  ,
ਧਰਤੀ ਹਿੱਲੀ ,
ਮਿੱਟੀ ਚੀਕੀ ,
ਜਾਵੇ ਦੁੱਖ ਨਾ ਜਰਿਆ ਵੇ !

ਨੰਗੇ ਪੈਰੀਂ ,
ਜਟੀ ਜਟੂਰੀਂ
ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲੀਂ,
ਪਾਟੇ  ਝੱਗੇ ,
ਪੱਲੂ ਸਿਰ ’ਤੇ ,
ਟਾਕੀਆਂ ਲੱਗੇ ,
ਸੁੱਕੀਆਂ ਬਾਹਵਾਂ ,
ਭਿੜਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ,
ਟੁਰਦੇ ਪਿੰਜਰ ,
ਜਿਉਂਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ,
ਬੰਨ੍ਹ ਕਤਾਰਾਂ ,
ਲੈ ਮਕਾਣਾਂ ,
ਸੁਪਨੇ ਆਏ ,
ਝੁਰਮਟ ਵਿਹੜਾ ਭਰਿਆ ਵੇ  !

ਮਾਂ ਤੱਤੜੀ ਨੇ ,ਫੂੜ੍ਹੀ ਪਾਈ !
ਫਿਰ ਉਸ ਇੱਕ,  ਅਲਾਹੁਣੀ ਗਾਈ !

ਮਾਰੋ ਵੇ, ਨਾਂ ਮਾਰੋ ਲੋਕੋ !
ਸੁਪਨਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਂ ਮਾਰੋ ਲੋਕੋ !

ਨਾਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚੋਬ੍ਹੋ ਲੋਕੋ !
ਨਾਂ ਕੁੱਖਾਂ ਨੂੰ  ਡੋਬੋ ਲੋਕੋ !

ਨਾ ਸੁਪਨਾ
ਕੋਈ ਦੁਧੋਂ  ਵਿਲਕੇ ,

ਨਾ ਕੋਈ  ਸੁਪਨਾ ,
ਭੁੱਖਾ ਸੌਂਵੇ ,
ਨਾ ਕੋਈ ਸੁਪਨਾ,
ਠੁਰ ਠੁਰ  ਜਾਏ ,

ਨਾ ਕੋਈ ਸੁਪਨਾ,
ਬਿਨਾਂ ਇਲਾਜੋਂ,
ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਕਿਰ ਕਿਰ ਜਾਏ !

ਮਾਰੋ ਵੇ, ਨਾ ਮਾਰੋ ਲੋਕੋ !
ਸੁਪਨਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੋ ਲੋਕੋ !

ਇਹ ਜੀਵਨ ਦੇ , ਬਾਲ ਹੁੰਦੇ ਨੇ !
ਜੀਵਨ ਦਾ ਇਹ , ਚਾਅ ਹੁੰਦੇ ਨੇ !
ਇਹ ਜੀਵਨ ਦਾ, ਰਾਹ  ਹੁੰਦੇ ਨੇ !

ਮਾਂ ਤੱਤੜੀ ਨੇ ,ਫੂੜ੍ਹੀ ਪਾਈ !
ਫਿਰ ਉਸ ਇੱਕ,  ਅਲਾਹੁਣੀ ਗਾਈ !

ਫਿਰ ਕੋਈ ਸੁਪਨਾ ,
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਅੱਖ ’ਚੋਂ’,
ਬਣ ਅੰਗਿਆਰਾ ਠਰਿਆ  ਵੇ !

ਅੱਧੀ ਰਾਤੀਂ,
ਅੱਜ ਅਸਮਾਨੋਂ ,
ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਿਤਾਰਾ ਝੜਿਆ ਵੇ !