ਬਿੰਦਰ ਜਾਨ-ਏ-ਸਾਹਿਤ ਦੀਆਂ ਦੋ ਰਚਨਾਵਾਂ

ਮੋਏ ਮੁਸਾਫ਼ਿਰਾਂ ਦੇ ਅਫਸਾਨੇ
ਰਾਤਾਂ ਜਾਗ ਕੇ ਪੜਦਾ ਹਾਂ

ਪੁੱਤ ਜਵਾਨ ਦੀ ਰਾਖ ਸੁਲਗਦੀ
ਰੋਂਦੀਆਂ ਮਾਂਵਾਂ ਜਰਦਾ ਹਾਂ

ਭੁੱਖ ਗਰੀਬੀ ਦੀਆਂ ਸਤਾਈਆਂ
ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੜਦਾ ਹਾਂ

ਅਵਲਾ ਤੱਕ ਅਧਵਾਟੇ ਮੋਈ
ਹਟਕੋਰੇ ਮੈਂ ਭਰਦਾ ਹਾਂ

ਮਝਹਵੀ ਰੰਗਤ ਮੌਤ ਦੇ ਮੰਜ਼ਰ
ਤੱਕ ਕੇ ਮੈਂ ਵੀ ਮਰਦਾ ਹਾਂ

ਪਿੱਠ ਮੋੜ ਕੇ ਘਰ ਸਭ ਤੁਰਗੇ
ਪਰ ਮੈਂ ਸਦਾ ਹੀ ਖੜਦਾ ਹਾਂ

ਰੌਸ਼ਨੀ ਮੇਰੀ ਨੀਵ ਉਮੀਦ ਦੀ
ਤੁਫਾਨਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਹਾਂ

ਸਵਰਗ ਨਰਕ ਮੈ ਤੱਕਦਾ ਇਥੇ
ਹੋਰ ਨਾ ਤੱਕਾਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ

ਪੋਣ ਪੂਰੇ ਦੀ ਬੱਦਲ ਕਾਲੇ
ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿੰਝ ਸਭਾਲੇ

ਸੁਰਖ ਸਵੇਰਾ ਮਹਿਕਾਂ ਵੰਡੇ
ਲੱਭਣ ਨਾ ਹੁਣ ਸੱਜਣ ਭਾਲੇ

ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਤੇ ਹੱਥ ਰਖਕੇ
ਰੀਝ ਜੋ ਪਣਪੀ ਕਿਵੇਂ ਟਾਲੇ

ਫੁੱਲ ਤੱਕਾਂ ਜਦ ਪੈਣ ਭੁਲੇਖੇ
ਨੈਣ ਮੇਰੇ ਨਿੱਤ ਪੈਂਦੇ ਕਾਹਲੇ

ਕਿੰਝ ਫੋਲਾਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੇ ਪੰਨੇ
ਸਮਝਦੇ ਨਾਹੀ ਹੁਸਨਾਂ ਵਾਲੇ

ਨੈਣਾਂ ਦੀ ਸਮਝਣ ਨਾ ਭਾਸ਼ਾ
ਜੀਭ ਸਾਡੀ ਨੂੰ ਲੱਗਗੇ ਤਾਲੇ

ਮੌਤ ਮੇਰੀ ਤੇ ਆਣਾ ਓਸ ਨੇ
ਇਕ ਉਮੀਦ ਜੀ ਰੱਖੀ ਹਾਲੇ