ਮਿੱਤਰਾਂ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦਾ ਮੰਨਾਂ ਅਹਿਸਾਨ ਮੈਂ
ਕਦੇ ਹੋ ਜਾਂ ਹੰਝੂ ਕਦੇ ਹੋ ਜਾਂ ਮੁਸਕਾਨ ਮੈਂ
ਉਹਨਾਂ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘਣ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਦੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵੀ ਦਰਖਤਾਂ ਤੇ ਉੱਕਰੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਮੈਂ
ਕਿੰਝ ਕਰਾਂ ਵਰਨਣ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਮੈਂ
ਕਾਨਿਆਂ ਦੀ ਛੱਤ ਤੱਕ ਡਿੱਠਾ ਅਸਮਾਨ ਮੈਂ
ਅੱਗ ਵਰੀ ਕਿਧਰੇ ਜੇ ਤੁਸਾਂ ਦੇ ਸਕੂਨ ਤੇ
ਦਵਾਂਗਾ ਦਿਲਾਸਿਆਂ ਦਾ ਯਾਰੋ ਯੋਗਦਾਨ ਮੈਂ
ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਦੀ ਹਿੱਕ ਤੇ ਖਿਆਲ ਰਹਿਣ ਰੀਂਗਦੇ
ਕਦੇ ਲਿਖਾਂ ਭੁੱਖ ਕਦੇ ਲਿਖਾਂ ਅਰਮਾਨ ਮੈਂ
ਰਿਸ਼ੀ ਮੁਨੀ ਕਰਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਰਹੇ ਮੌਤ ਤੇ
ਪਾਗਲਾਂ ਤੋਂ ਲਿਆ ਸਾਰਾ ਜੀਣ ਦਾ ਗਿਆਨ ਮੈਂ
ਇਹ ਨਾ ਕਹੋ ਖ਼ੁਸ਼ੀਆ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰਿਹਾ ਨੱਸਦਾ
“ਧਾਪ” ਕੀਤੇ ਹੱਸ ਹੱਸ ਦੁੱਖ ਪਰਵਾਨ ਮੈਂ
