ਆਲਮ ਸਾਰਾ ਸੱਖਣਾ ਜਾਪੇ ਮਾਂ-ਜਾਇਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾਹਵਾਂ ਦੇ ਬਿਨ।
ਹਫੜਾ-ਦਫੜੀ ਦੇ ਵਿਚ ਗ਼ੈਰਤ ਨਿੰਮੋਝੂਣੀ ਹੋ ਗਈ ਜਾਪੇ,
ਦੋ ਸਿਰ ਲਗ ਪਏ ਜੁੜਨ ਕਾਨੂੰਨੀ, ਨਿਕਾਹ, ਫੇਰਿਆਂ ਜਾਂ ਲਾਵਾਂ ਦੇ ਬਿਨ।
ਪੂਜਾ ਦਾ ਧਨ ਖਾਣ ਲਈ ਪਹਿਨੇ, ਸਾਦ-ਮੁਰਾਦੇ ਛਡ ਕੇ, ਭਗਵੇਂ,
ਚਹੁੰ ਜਣਿਆਂ ਦੇ ਕੰਧੇ ਦੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਉਹ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਬਿਨ।
ਉੱਚੇ ਅਹੁਦੇ ‘ਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਭਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਦੀ ਗੱਡੀ ਚੜ੍ਹ ਕੇ,
ਜਣਾ-ਖਣਾ ਹੀ ਲਗ ਪਿਆ ਪਹੁੰਚਣ, ਸਹੀ ਕਾਨੂੰਨੀ ਰਾਹਵਾਂ ਦੇ ਬਿਨ।
ਧਰਤ, ਹਵਾ, ਜਲ਼ ਦੂਸਿ਼ਤ ਹੋ ਗਏ, ਨੈਤਿਕਤਾ ਛੁਪ ਉਹਲੇ ਦੌੜ ਗਈ,
ਟੀ. ਵੀ. ਉੱਤੇ ਕਾਵਾਂ-ਰੌਲੀ ਪੈਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਕਾਵਾਂ ਦੇ ਬਿਨ।
ਅੰਨ੍ਹੀ ਖ਼ਲਕਤ ਕੱਛਾਂ ਮਾਰੇ ਆਪਣੇ ਪਹਿਲੇ ਨਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਿਨ।
ਚੁਸਤ-ਚਲਾਕ ਦਲਾਲੀ ਕਰਦੇ, ਅੰਬਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਕਿਲ਼ੇ ਉਸਾਰਣ,
ਲਗ ਪਏ ਬਿਆਨੇ ਹੋਣ ਲੱਖਾਂ ਦੇ, ਅੱਖੀਂ ਡਿੱਠੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਿਨ।
ਤਾਰ-ਤਾਰ ਨੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ਤੇ, ਪਰਵਾਰਾਂ ਵਿਚ ਘਿਰਣਾ ਫੈਲੀ,
ਪਤਾ ਨਈਂ ਬੱਚੇ ਜਿਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਕਿਉਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀਆਂ ਛਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਿਨ?
ਹਰ ਮਸਲੇ ਵਿਚ ਪੱਖਪਾਤ ਹੈ, ਜਣਾ-ਖਣਾ ਪਰਧਾਨ ਕਹਾਵੇ,
ਕੋਈ ਪਿੰਡ ਨਾ ਕੋਰਾ ਦਿਸਦਾ, ਸਿਆਸਤ ਦਿਆਂ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੇ ਬਿਨ।
ਉਲਝੇ ਤਾਣੇ-ਪੇਟੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੌਣ ਆਣ ਸੁਲਝਾਊ ਬਹਿ ਕੇ?
ਕੌਣ ਦੁਆਵਾਂ ਦੇਊ ‘ਸੰਧੂ’ ਪੂਜਣ ਯੋਗ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਬਿਨ?
