ਜਤਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਫੁੱਲ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਕਵਿਤਾਵਾਂ

ਮੁਹੱਬਤ ਪਾਉਣੀ ਤਾਂ ਬੜੀ ਸੌਖੀ ,
ਪਰ ਆਖ਼ਰੀ ਸਾਹ ਤੱਕ  ਨਿਭਾਉਣੀ ਔਖੀ  ,
ਜਦ ਕੰਡਿਆਂ ‘ਤੇ ਚੱਲਣਾ  ਪੈਂਦਾ  ,
ਨਾਲ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ  ਲੜਣਾ  ਪੈਂਦਾ ,
ਤਾਂ ਪਤਾ ਫੇਰ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਏ ,

ਦੇਸ਼ ਕੌਮ ਲਈ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੇ ਕਹਿਣਾ ਸੌਖਾ ,
ਪਰ ਮਰਨਾ ਤਾਂ ਏ ਬੜਾ ਔਖਾ ,
ਜਦ ਸਿਰ ਤਲੀ  ਟਿਕਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ,
ਹਿੱਕ ਤਾਣ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮੁਹਰੇ ਖਲੋਣਾ ਪੈਂਦਾ ,
ਤਾਂ ਪਤਾ ਫੇਰ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਏ ,

ਐਸ਼ ਮਾਂ ਪਿਓ ਦੇ ਸਿਰ ’ਤੇ ਕਰਣੀ ਸੌਖੀ ,
ਪਰ ਖੁਦ ਦੀ ਕਮਾਈ ਉਡਾਉਣੀ ਔਖੀ ,
ਜਦ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਮਿੱਟੀ ਹੋਣਾ ਪੈਂਦਾ ,
ਪੈਸਾ ਖੁਦ ਨੂੰ ਕਮਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ,
ਤਾਂ ਪਤਾ ਫੇਰ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਏ ,
‘ਫੁੱਲ’ ਫੇਰ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਏ

ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕਿਉਂ ਨਾ ,
ਨੀਲਾਮ ਕਰੀਏ ਏ  ਜ਼ਿੰਦਗੀ ,
ਚੁਰਾਹੇ ਵਿੱਚ  ਖੜ ,
ਖੁੱਲ੍ਹੇ-ਆਮ ਕਰੀਏ ਏ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ,
ਜੱਗ  ਚੰਦਰੇ ਦੇ ਵਿੱਚ ,
ਸ਼ਰੇਆਮ  ਕਰੀਏ ਏ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ,
ਖਾਲੀ ਤੋਹ  ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ,
ਜਾਮ ਕਰੀਏ ਏ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ,

ਪਰ ਅਫ਼ਸੋਸ

ਕੋਈ ਗਾਹਕ ਹੀ ਨਾ ਆਇਆ ,
ਮੁੱਲ ਪਾਉਣ ਲਈ ,
ਖੋਟੇ  ਹੀ ਸਿੱਕੇ ਦੇ ,
ਤੁੱਲ ਪਾਉਣ ਲਈ ,

ਤੇ ਕੋਈ ਆਉਂਦਾ ਵੀ ਕਿਉਂ ?

ਕਿਉਂਕਿ ਜੱਗ ਉੱਤੇ ਸੀ ‘ਗੀ ,
ਬੇਨਾਮ ਏਹੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ,
ਸੀ ਸਿਰਨਾਵਿਆਂ   ਦੇ ਵਿੱਚ  ,
ਗੁਮਨਾਮ ਏਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ,

ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਏ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੋਇਆ ,
ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ ਸੀ  ‘ਫੁੱਲ’  ਦੀ ,
ਸਗੋਂ ਸੀ ’ਗੀ ਢੱਲਦੀ ਹੋਈ,
ਸ਼ਾਮ  ਏਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ