ਇੱਕ ਵੇਸਵਾ – ਪਲਵਿੰਦਰ ਸੰਧੂ

 ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਕਬਰ
ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਸਹਿਕ ਰਹੀ ਹੈ
ਰੋਜ਼ ਹੀ ਮਾਤਮੀ ਸਿਸਕੀਆਂ ਭਰਦੀ ਮੈਂ
ਜਿਉਂ ਰਹੀ ਹਾਂ ਇਸ ਕਬਰ ਅੰਦਰਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸੌਂ ਜਾਂਦੀ ਹੈ
ਚੜਦੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ
ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਹੋਂਦ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ
ਕਾਲਾ ਚੰਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ

ਮੇਰੀ ਮੁਕਤੀ ਕਿਸੇ ਇਬਾਦਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ
ਮੇਰੀ ਸਾਰਥਿਕਤਾ ਬਸ ਭੋਗਣ ’ਚ ਹੈ
ਕਾਲਖ ਦਾ ਵਪਾਰ ਕਰਦੀ ਮੈਂ
ਕਿੰਨੀ ਲਿਪਾ ਪੋਚੀ ਕਰਦੀ ਹਾਂ
ਸਮਾਜ ਦੀ ਕਰੂਰਤਾ ਨੂੰ ਲਕੋਣ ਲਈ

ਸਲ੍ਹਾਬੀਆਂ ਕੋਠੜੀਆਂ ਅੰਦਰ
ਮੁਸ਼ਕੇ ਸਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਉਂਦੀ
ਆਰਜਾ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਧੂਹਦੀਂ
ਫੱਟਿਆਂ ਤੇ ਭਾਵ ਵਿਹੂਣਾ ਲੋਥੜਾ ਹੁੰਦੀ ਹਾਂ

ਜਿਨਸੀ ਭੁੱਖ ਮਿਟਾਉਂਦੀ
ਮੈਂ ਅਹਿਸਾਸਾਂ ਦੇ ਕੁਪੋਸਣ ਦਾ ਸੰਤਾਪ
ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਹੰਢਾ ਰਹੀ ਹਾਂਮੇਰੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਵੀ ਹੋਰ ਨੇ
ਜਿਉਣ ਦੀ ਖਾਹਿਸ਼ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ
ਮੈਂ ਮਿਲੀ ਸਰਾਂ ਦੀ ਪਨਾਹ ਨੂੰ
ਸਦੀਵੀ ਬਸੇਰਾ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ

ਉਮਰ ਦੇ ਹੇਰ ਫੇਰ ਵੀ
ਮੇਰੇ ਮੁੱਲ ਨੂੰ ਫਾਲਤੂ ਮੁੱਲ ਦਿੰਦੇ ਨੇ
ਮੈਂ ਚਹਿਕਦੇ ਅਤੇ ਟਹਿਰਦੇ ਕੋਠਿਆਂ ਤੋਂ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਬੇਨਾਮ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ
ਇਕ ਲਵਾਰਿਸ ਭਟਕਦੀ ਰੂਹ ਬਣ ਕੇ

ਮੇਰੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੇ
ਬਿਨਾਂ ਵਿਆਹੀ ਮਾਂ
ਅਤੇ ਖਸਮ ਮਰੇ ਬਿਨਾਂ ਰੰਡੀ

ਕਿੰਨਾ ਇਤਫਾਕ ਹੈ ਕਿ
ਸਮਾਜ ਦਾ ਸਭਿਅਕ ਹਵਸੀ ਕੂੜਾ ਸਾਫ ਕਰਦੀ
ਮੈਂ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਗੰਦੀ ਚੀਜ਼ ਹਾਂ।

ਸੰਪਰਕ: +91 98109 14840