ਗ਼ਰੀਬ ਦੀ ਕਵਿਤਾ – ਵਰਗਿਸ ਸਲਾਮਤ

ਢਾਰਿਆਂ ਦੇ ਪਰਪੇਖ ‘ਚ
ਅੰਤਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕੈਨਵਸ ‘ਤੇ ਵਿਚਰਦੀ ਹਾਂ
ਸ਼ਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ
ਮੇਰੀ ਫਿੱਗਰ ਦੀ ਲੰਬਾਈ, ਚੌੜਾਈ
ਮਾਪਦੇ ‘ਤੇ ਆਂਕਦੇ ਹਨ

ਪਰ ਮੇਰਾ ਪਿਚਕਿਆ, ਭੱਦਾ ਚਿਹਰਾ
ਅਤੇ ਪਾਟੇ ਲੀੜੇ ਵੇਖ
ਪਛਾਨਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰਦੇ ਹਨ

ਇਹ ਗਗਨਚੁੰਬੀ ਇਮਾਰਤਾਂ
ਭਾਵੇਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਾਕਫਿਅਤ ਨਾ ਕਰਨ
ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਇੱਟਾਂ ਸੀਮੇਂਟ ਦੀ ਕਾਸ
ਮਰੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਦੇ ਜ਼ਖਮ ਉਕੱਰਦੀ ਹੈ

ਮੇਰੀ ਹਾਲਤ
ਹਾਸ਼ੀਏ ‘ਚ ਧੌਣ ਸੁੱਟ ਕੇ ਬੈਠੀ
ਉਸ ਔਰਤ ਵਰਗੀ ਹੈ
ਜੋ ਸ਼ੋਸ਼ਿਤ ਹੈ
ਨਪੀੜੀ ਹੈ
ਲਤਾੜੀ ਹੈ

ਤੇ ਦਸ਼ਾ
ਕੁਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ
ਉਹਨਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਜਿਹੀ ਹੈ
ਜੋ ਫੈਕਟ੍ਰੀਆਂ ‘ਚ
ਪੁਰਜਿਆਂ ਨਾਲ ਪੁਰਜੇ ਹੋ ਕੇ
ਘੜੀ ਭਰ ਵੀ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ…