ਅਸਤ … ਉਦੈ – ਹਰਿੰਦਰ ਬਰਾੜ

ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਕੁੜੀਏ
ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਈ ਹੋਣੈ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਸਵੇਰ ਦੀਆਂ
ਸੁਨਹਿਰੀ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚਲੀਆਂ ਝੀਥਾਂ ਥਾਣੀਂ
ਮਲਕੜੇ ਜਿਹੇ ਪਲਮ ਆਈ ਸੈਂ
ਮੇਰੇ ਕੋਰੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ,
ਤਾਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਵੇਂ ਤੇ ਕਿੱਥੋਂ
ਉਦਾਸ ਕੰਧਾਂ ‘ਤੇ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਕਰ ਆਏ ਸਨ
ਮੋਰ-ਤਿਤਲੀਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲ-ਭੰਵਰੇ
ਇਹ ਸਭ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੀ ਹੋਣੈ….!

ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤ੍ਰਹਿ ਗਿਆ ਸਾਂ
ਦੁਬਾਰਾ ਬੇਰੰਗ ਹੋਣ ਦਾ
ਸੰਤਾਪ ਭੋਗਣ ਤੋਂ
ਤੈਥੋਂ ਹੀ ਤਾਂ ਸਿੱਖਿਆ ਸੀ ਮੈਂ
ਅੱਖਾਂ ‘ਤੇ ਪੱਟੀ ਬੰਨ
ਸਹੀ ਦਿਸ਼ਾ ਤਲਾਸ਼ਣ ਦਾ ਹੁਨਰ….।

ਹੁਣ ਅਸਤ ਹੁੰਦੇ ਸੂਰਜ ‘ਚੋਂ
ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਭਾਲਦੀ/ਟੋਲਦੀ ਹੋਈ
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਫ਼ਿਕਰ ਨਾ ਕਰੀਂ….

ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸ ਦੇਵਾਂ
ਕਿ ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ
ਅਸਤ ਹੁੰਦੀ ਸ਼ਾਮ ਵਰਗੇ
ਨੈਣ-ਨਕਸ਼ ਨਹੀਂ ਹਨ ਕਿਧਰੇ…।

ਢਲਦੀਆਂ ਤਿਰਕਾਲਾਂ ਨੂੰ
ਖੁਰਦੇ ਅਸਤਿਤਵ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾਉਣਾ
ਹੁਣ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ
ਬੀਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੇ
ਇਸ ਲਈ ਤੁੰ ਉਦਾਸ ਨਾ ਹੋਵੀਂ…..।